Weg van de wandeling in Forest

Priestess Pilgrimage

Pelgrimstochten voor Vrouwen

Onze cultuur is opgebouwd uit vele lagen. Lagen die we terugzien in het landschap. In hoe we omgaan met onze omgeving, de natuur, de materie. In het landschap zien we wat geëerd is en wat gebruikt is, wat vergaan is, wat genomen is, beteugeld en wild en vrij gelaten. We vinden er lagen van industrialisatie en christendom. Lezen in het landschap een verhaal van maakbaarheid, beheersing en controle. Van logistiek en organisatie. Bewust en onbewust handelen. Restanten van Romeinen en andere volkeren die een land bezochten, beïnvloedden en weer vertrokken.

Onder die lagen vondsten van Germanen en Kelten die zich vestigden in bepaalde streken. En zo dalen we af naar heel andere tijden. Toen het landschap er nog heel anders uitzag. En heel andere goden vereerd werden dan de god van het geld.

 

Het woord materie komt van het Latijnse 'mater' dat moeder betekent. Materie is de 'moederstof' waaruit alles is opgebouwd. Hoe we omgaan met onze Moeder, hoe we kijken naar materie, beïnvloedt voor een groot deel onze werkelijkheid, onze leefomgeving. Wat we eren, belangrijk vinden, groeit. Daar waar we slordig of ronduit respectloos omgaan met het land, haar grondstoffen, bronnen en natuurlijke rijkdom, raakt het in verval, uitgeput. Schoonheid verdwijnt. De wereld wordt een troosteloze bedoening. Een plek waar we gaan verlangen naar terugkeer naar hoe het was voor we het in onze hoogmoed verprutsten.

Ons lichaam is net als alles om ons heen gemaakt van materie, moederstof. We komen voort uit de aarde en keren naar haar terug. Ook ons lichaam kent van nature een intrinsieke schoonheid, heelheid en harmonie. En onze verhalen zijn eraan af te lezen. Littekens, letterlijk en figuurlijk, fysiek en meer psychisch, kenmerken de vorm. Wat we eren en eerden straalt, wat geleden heeft oogt mat, misschien uitgeput. Ons lichaam vertelt ons verhaal in lagen. Net zoals het landschap het verhaal van een land of streek van Moeder Aarde vertelt.

We leven in een tijd waarin we ons langzamerhand bewust worden van wat we hebben bereikt met onze lange geschiedenis van proberen het natuurlijke te beheersen. Eeuwen van ongebreidelde 'groei' en 'verbetering' vanuit het idee van maakbaarheid en controle. In onze grootheidswaanzin dachten we als mens dat we het zelf wel konden. Los van de krachten van de natuur die we zouden temmen en gebruiken voor ons eigen idee van schoonheid en evenwicht, als dat überhaupt al meespeelde in onze gedachten. Veel moois en goeds is voortgekomen uit de ontwikkeling van de menselijke geest en ontkoppeling van de materie waardoor we vanaf een afstandje de structuren in de natuur konden bestuderen om een beetje aan invloed te winnen op verval, vergankelijkheid, ziekte en dood. We zagen en zien vaak niet de prijs die we betaalden voor het wegvegen van de dood van het podium van het levenstoneel, het wegcensureren van de 13e fee uit het sprookje, de 13e maan uit de kalender, het ontkennen van de winter in de cyclus van het jaar, de waarde van ouderdom en de wijsheid van onze voorouders.

Het vrouwelijke, dat van oudsher in verband werd gebracht met overgave en verbondenheid met de cycli van de natuur, werd weggezet als zwak. Godinnen werden vervangen door goden zoals heilige bomen door schijnbaar onvergankelijke gebouwen van steen. We lezen het hele verhaal terug in het landschap. En als we klaar zijn met lezen van onze his-story en her-story, in het hier en nu zijn aangekomen, liggen daar de pagina's voor ons die wij gaan schrijven. Hier pakken we het verhaal op en vertellen we het verder. Het verhaal over ons leven in de materie, over ons omgaan met de moederstof, het land, de bronnen, ons lichaam. Hier kunnen we de koers wijzigen, van richting veranderen, de draad van het oude verhaal doorknippen en een nieuwe, stevige draad spinnen waarmee we een gezond en helend verhaal kunnen weven.

Dit is waarom we in deze tijd oude krachtplekken opgraven, restaureren, bezoeken, in ere herstellen. Dit is waarom we oude rituelen opnieuw vormgeven. Priesteresschap herinneren. Natuurreligie. Tijden waarin respect voor de krachten van de natuur vanzelfsprekend was. Dit is waarom we weer drummen, lange wijde rokken dragen en dansen, schoonheid terugvinden onder lagen van van stof en lijden, voorzichtig weer gaan vertrouwen op de wijsheid van ons lichaam.

Onder de lagen in het landschap en de verhalen van ons leven opgetekend in ons lichaam vinden we onze natuurlijke verbondenheid terug. Oude wegen komen samen met nieuwe. Wat we zagen als mannelijke manieren, denken, beheersen, leven vanuit ons hoofd, wordt herenigd met het vrouwelijke in ons, onze overgave, natuurlijke creatiekracht en magie.

Het pad van de pelgrim van nu loopt van het hoofd naar het hart naar de baarmoeder en de yoni. Van de adelaarsview en het vergezicht vanaf de top van de heuvel tot diep in het dal, waar de bronnen ontspringen, waar het zonlicht de diepte bereikt door spelonken in grotten, gefilterd door een groen bladerdak en waar we rust en stilte en onszelf terug vinden in de schaduw. Het pad van de reiziger van deze tijd is een weg door lagen en verhalen heen om de oorspronkelijke heelheid en schoonheid van het aardse leven te herontdekken. De schoonheid van ons lichaam, van daar waar alle elementen samen komen, waar een natuurlijk evenwicht heerst.

Daarom bezoeken we krachtplekken. Knuffelen we oude bomen. Luisteren naar bronnen. Worden we ons bewust van de kracht van de natuurlijke wereld waar wij onderdeel van zijn. Daarom reizen we met archetypes en godinnen. Duiken op wat we onderweg zijn kwijtgeraakt. Herstellen in ere wat we geofferd hebben. Reizen we door de werelden om weer als heilig te beleven. Verbonden en blissful te zijn. Bekrachtigd. Om een nieuw verhaal te vertellen. Een verhaal van hoe we de weg terugvonden. Onszelf en elkaar. Een verhaal van bezieling en belichaming. Van spelen, leven en vieren in de bedding van moeder materie, moeder aarde, moeder van land en lichaam.

© 2019 by Mirjam Diane

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon